Vibe coding: de app werkt. Mag hij ook live?
Een medewerker beschrijft in gewone taal wat er moet komen, en een uur later staat er een werkende app: een klantportaal, een urenregistratie, een offertetool. Dat heet vibe coding, en het is echt zo snel. Wat het scherm niet laat zien, is wie er nog meer bij de gegevens kan, wat er gebeurt als het misgaat en wie de app over een half jaar onderhoudt. Daar zit het verschil tussen een prototype en iets waar klanten op vertrouwen.
Wat vibe coding is
De term komt van Andrej Karpathy, oud-AI-directeur van Tesla en medeoprichter van OpenAI. In februari 2025 beschreef Karpathy een manier van bouwen waarbij je de AI laat programmeren, de uitkomst beoordeelt op of het werkt, en vergeet dat de code bestaat. Het was bedoeld voor projectjes in het weekend.
Ruim anderhalf jaar later is het een categorie gereedschap. Lovable, Bolt en Replit bouwen een complete webapp met database en inlog vanuit een beschrijving. Cursor en Claude Code doen hetzelfde voor wie wel in code werkt. Het resultaat ziet er professioneel uit en doet wat gevraagd is. Daardoor bouwen nu ook mensen software die dat vroeger niet konden: de operationeel manager, de controller, de ondernemer zelf.
Waar het goed voor is
Vibe coding is geen hype om af te wijzen. Een idee testen kost geen offerte en geen maanden meer. U ziet binnen een dag of een klant iets wil gebruiken, of een intern proces echt eenvoudiger wordt, of dat het idee op papier beter klonk. Een klikbaar prototype zegt meer dan een specificatie van twintig pagina's, ook tegen een ontwikkelaar die het later bouwt.
Voor een demo, een interne tool zonder gevoelige gegevens of een eerste versie om feedback op te halen, is het vaak precies genoeg. Het risico ontstaat op het moment dat het prototype stilletjes productie wordt: echte klanten, echte gegevens, en niemand die besloot dat het zover was.
Wat er in de praktijk misging
Twee voorbeelden uit 2025 laten zien waar het knelt. Geen van beide is een fout van een onervaren gebruiker; het zijn fouten die de app zelf niet zichtbaar maakt.
In het voorjaar onderzocht een beveiligingsonderzoeker apps die met Lovable waren gebouwd. Bij 170 van de ruim 1.600 bekeken apps waren databasetabellen zonder inlog te lezen of te wijzigen, met onder meer namen, adressen en betaalgegevens. De app had een inlogscherm, maar de database erachter controleerde niet wie er vroeg. Het lek kreeg een officieel CVE-nummer.
In juli liet de oprichter van SaaStr twaalf dagen lang publiek een app bouwen door de AI-agent van Replit. Op dag negen verwijderde de agent de productiedatabase, terwijl er een stop op wijzigingen gold. Test en productie gebruikten dezelfde database. Replit heeft die twee daarna standaard gescheiden.
Het patroon is in beide gevallen hetzelfde: de AI bouwt wat gevraagd wordt, en de vragen die niemand stelt, worden niet beantwoord. Wie geen ontwikkelaar is, weet vaak niet dat ze bestaan.
Vijf vragen voordat een app live gaat
Gaat een vibe-coded app echte klanten of echte gegevens gebruiken, dan zijn dit de vragen die beantwoord moeten zijn. Kan niemand ze beantwoorden, dan is dat het antwoord.
- Wie kan wat zien? Niet in het scherm, maar in de database en de API erachter. Probeer gegevens van een andere gebruiker op te vragen. Lukt dat, dan is de inlog decoratie.
- Staan er geheimen in de browser? API-sleutels, databasesleutels met volledige rechten of wachtwoorden horen op de server. Alles wat in de browser staat, kan iedereen lezen.
- Zijn test en productie gescheiden? Een AI-agent die mag experimenteren, hoort niet bij de echte gegevens te kunnen. En er moet een back-up zijn die u ooit heeft teruggezet.
- Waar staan de gegevens, en bij wie? De bouwtool, de database en de hosting zijn elk een leverancier. Met persoonsgegevens heeft u verwerkersovereenkomsten nodig, en soms een DPIA.
- Wie is de eigenaar? Iemand moet updates doorvoeren, meldingen van lekken in gebruikte onderdelen opvolgen en weten hoe de app werkt als de bouwer vertrekt.
Het is ook verstandig om de app in uw AI-register op te nemen, of in elk geval in uw overzicht van gebruikte software. Een tool die een medewerker zelf bouwde en die klantgegevens verwerkt, is precies de shadow IT die bij een incident als eerste ter sprake komt.
Wat Axon Factory toevoegt
Wij bouwen zelf dagelijks met AI-agents. Het verschil met vibe coding zit niet in het gereedschap, maar in wat eromheen staat: een tweede agent of mens die het werk controleert met de opdracht fouten te vinden, tests op wat een gebruiker ziet, vastgelegde beslissingen en een mens die beslist over productie. Dat nemen we mee als u met een vibe-coded app bij ons komt.
- Een beoordeling van wat er staat. Een consultant loopt de app na op de vijf vragen hierboven: toegang tot de database, sleutels, scheiding van omgevingen, leveranciers en onderhoud. U krijgt een rapport met bevindingen en wat er moet gebeuren voordat de app live kan.
- Productierijp maken of opnieuw bouwen. Soms is het prototype een goede basis en lossen we de bevindingen op. Soms is het eerlijke advies om het prototype als specificatie te gebruiken en de app opnieuw op te zetten. Dat zeggen we dan ook.
- De afspraken eromheen. Wie mag wat bouwen met welke tools, welke gegevens mogen erin, en wanneer moet iemand meekijken. Met AxonVendor beoordeelt u de leveranciers achter de app, met AxonDPIA toetst u of er een DPIA nodig is.
Het doel is niet dat medewerkers stoppen met bouwen. Het doel is dat een goed idee niet sneuvelt op een lek dat in een middag te vinden was.
Bronnen: de post van Andrej Karpathy op X (2 februari 2025), CVE-2025-48757 over ontoereikende Row Level Security in door Lovable gegenereerde apps, en berichtgeving over het Replit-incident van juli 2025, waaronder de reactie van Replit-CEO Amjad Masad. De aantallen bij Lovable komen uit het onderzoek van de ontdekker, zoals gerapporteerd door beveiligingsbedrijven.